Ludkowie moji
Zdo mi sie, że werci ponikiedy spotkać znómego sprzed roków, bo z taki towarzyski godki, człowiek sporo sie dowiy, a nieroz aji zmiyni swoji myślyni. Łoto z tydziyń tymu spotkałach na ceście kamrata, kiery już sporo roków tymu wykludził sie z Ustrónio do Skoczowa. Tu miyszko siostra i delszo rodzina, tóż ponikiedy wraco do tej naszej dziedziny. Nie chciało mu sie wykludzać stela, bo zdało mu sie, że tu je nejszumnij. Isto niejedyn tak myśli, że miyszkómy w znanym kurorcie z piramidami, przijyżdżo tu moc ludzi z całej Polski, aji zza granicy. Tóż przeca nigdzi lepij nima. Jak sie łożynił, to chladoł mieszkania, a choć mioł jakisi łoszczyndności, to tu mieszkania były strasznucnie drogi. Isto niejedyn nabywca też myśloł, że tu je nejlepij. Ale, że w Skoczowie naszeł ło wiele łacniejszy lokal, tóż bez przekónanio przekludził sie tam z rodzinóm. Zdało mu sie, że to taki wiejski miasto, jednakowoż z czasym prziwyknył. A do Ustrónio przijydżdżo roz na jakisi czas do rodziny. Kiedysi przijechoł na miano swoji siostry, a była to akurat słóneczno sobota w sezonie letnim. Tóż prawi: „Panie sie zmiłuj! Jako tu wydzierżycie? Na cestach niesamowitego norodu fórt sie plyncie, a tych aucisków tak moc wszyndzi, że tu doista żech sie tego nie spodziywoł”. Prowda, że chłop już tu ze trzicet roków nie miyszko, tóż tak jak każdy, co już mo swoji roki, chce mieć kapke spokoju. A tyn spokuj mo w Skoczowie, ale mo też tam wszystko co mu potrzeba i prawił, że już naspadek by sie nie przikludził. A siostra jeszcze mu przipómniała, że u nas bardziyj sie dbo, ło tych co tu na pore dni, czy tydni przijyżdżajóm, a ni ło tych co tu miyszkajóm na stałe. Jo mu prugowała cosi dobrego powiedzieć na to nasze miasto, ale zaroziutko mi sie spómniało, że w kubłach przi blokach je dycki kopiasto, że miejsca na parkingach dycki chybio, że na torgu sprzedowajóm same łoblyczki, a jakbyś chcioł se kupić łoto baji porzóndny gornek, to trzeja jechać do powiatowego miasta. Ale co mi sie zdo nejgorsze, że ta deweloperka fórt buduje nowe chałupy, kiere rosnóm jak grziby po deszczu. Jeszcze to i tamto mi sie spómniało, ale nie chciałach już wiyncyj narzykać, bo niejedyn narzyko, a przeca mimo wszycko trzeja jakosi pozytywnie tyn świat postrzegać, a jak sie do, to zrobić cosi, coby było lepij.
Staro ustrónioczka