Ludeczkowie mili, czy żeście sie już łobudzili ze snu zimowego? Dyć cieszmy sie, cieszmy, bo wiosna przichodzi! Piyrszy tydziyń marca był tak ciepły jak nie przimierzając łoto maj. Prowda, jeszcze nima zielóno, ale przeca babski świynto prziniósło moc kwiotków do sklepów i też do naszych chałup. Widziałach jak niejedyn chłop już w sobote szeł z bukietym ku chałupie, a spotkałach też takigo, co na torgu do auta ładowoł trzi bukiety i trzi wielucne paczki (isto mo babiniec w rodzinie), bo przeca na samych kwiotkach to babski świynto sie nie kóńczy.
Ale nie wszyscy byli z tego świynta zadowolyni. Jak już dochodziłach do bloków, to podsłóchałach mojóm sómsiadke, kiero szła z dziełuszkóm i chłapieczkym. Dziełuszka skokała i sie cieszyła, bo tatka ji łobiecoł jakómsik niespodzianke na niedziele, ale synkowi to świynto sie nie podobało i spytoł sie mamy kiedy też chłapcy majóm swoji świynto? Mama po namyśle łodpowiedziała, że kiedysi na jesiyń, tóż isto musi jeszcze kapke poczakać. Był niepocieszóny, ale mama dodała mu otuchy, że przeca jak dorośnie i sie łożyni, to jego baba też bydzie miała świynto 8 marca, a łón we wszystki insze dni przez calutki dłógi rok. Isto tego nie pojył, bo jeszcze mu kapke roków do dorosłości chybio, a tak po prowdzie to już tak je isto łod niepamiyntnych roków, że światym rzóndzóm chłopi, a nimi baby. Staro ustrónioczka
